تنگ دریایی

30

بی تو اما با تو,من در کوچه ها پرمی کشم
در میان خاطراتت,دم به دم سر می کشم

ماهی آشفته حالم,تنگ من دریای من
بر همه دیوارهای تنگ خود در می کشم

خرده سنگی گشته ام,از بس که سرما خورده ام
چای داغ شعر را با جان دل,بر می کشم

حافظا,بهر شفایم یک غزل تجویز کن
ورنه با این حال آشوبم به آخر می کشم!

فیروزه رادمنشی

96/3/10

موضوعات مرتبط: شعر
برچسبها: فیروزه رادمنشی , شعر , عشق , ماهی , دریا مغز مهربان...